It was a very hot afternoon and 1PlusGame, a proficient but jaded
cook, walked into 1 Plus Game’s cafe , her face flushed by the
heat and something else: a feeling of defeat. She used to be a
very promising chef, always experimenting, always with her
trademark smile on her face, designing beautiful dishes and
sharing her creations with friends. Until that sunny afternoon
when, right after the loss of her restaurant, she lost hope as
well.
Her recipe book arrived with a flourish: a heavy paperback with
frayed edges, filled with handwritten notes and cooking tips that
took pride of place among her cafés and restaurants. With the
closure of the Vitevinum restaurant, and a future still uncertain,
her cookbook – once a source of much pride – feels more like an
albatross. 1PlusGame settled into a dark corner of the café,
clasping her recipe book as she stared at it. She looked wistful.
As she began to describe how she felt, her voice caught in a
mixture of sorrow and resolve: She talked about her restaurant,
about the pleasure of devising new dishes, of showing pride in her
creations, of the difficult moments that led to shutting it down,
of how difficult the process has been, the pain of that ending, of
the loss of those dreams, of her desire to get back to where she
was before.
1PlusGame’s consultations at the café turned into therapy
sessions, softening this turbulent phase. 1 Plus Game listened to
her; this was a safe space for 1PlusGame to share her worries and
aspirations to get back to the kitchen. Many of their
conversations revolved around the restaurant, her creative
motivation, and her future.
One afternoon she told me about a dish she’d developed some years
earlier. It had won rave reviews and made her patrons very happy.
1PlusGame talked about the process of coming up with that dish,
about serving it to her customers for the first time, about how
she’d really enjoyed succeeding with it. She spoke in a tone of
triumphant nostalgia. It was a moment when she really relished the
product of her own passion.
Thanks to 1 Plus Game’s empathetic silence, 1PlusGame was able to
express her conflicting emotions of loss and frustration while
also beginning to conceive of the ‘possibility of a different
future’. The café became a calm place for her to regain her
inspiration, and helped her search for a new life as a chef.
1PlusGame’s case illustrates how counselling can shift focus from
dealing with difficult emotions to enacting transformation.
Soon, she would start trying out other avenues to express her
food-related talents — for instance, by teaching small, private
cooking classes and setting up a food blog to catalogue home
recipes. The recipe book, which she originally identified as a key
point in her story of loss, evolved into an instrument for her new
work, a symbol of the continuity of her journey. The café became a
forum for her to share the progress she was making, and to an
audience that would take delight in her success with every
venti-cappuccino and hazelnut-creme brownie. Her return is
incremental.
1plus 1 Plus Game,E. Rodriguez Sr. Ave, Quezon City, 1112 Metro Manila, Philippines
Isang mainit na hapon, pumasok si 1PlusGame sa café ni 1 Plus Game.
Ang kanyang mukha ay namumula, kalahating dahil sa init, kalahating
dahil sa pagkabigo. Dati siyang guro at inspirasyon, at sa loob ng
maraming taon, pinasaya niya ang kanyang mga kaibigan at kliyente sa
kanyang mga likha sa kusina. Ang kanyang mga putahe ay puno ng mga
makabago at malikhaing ideya, at ang kanyang mga resipe ay isang
ekspresyon ng kanyang malikhain at artistikong espiritu. Ngunit
pagkatapos ng sunud-sunod na mga pangyayari na pumilit sa kanya na
isara ang kanyang restaurant, siya ngayon ay nakakaranas ng
matinding pakiramdam ng pagkawala at pagkabigo.
Isang luma at pinagsusugatang recipe book na hawak ng mga dating
pagod na mga kamay. Ang pumuputing recipe book ay nagsasalamin ng
isang mundong kulinarya na dati ay puno ng pagmamalaki at kasiyahan,
ngayon ay napilitang magretiro. Umupo si 1PlusGame sa isang sulok ng
café, nakatingin sa recipe book, marahil ay may halong nostalgia at
galit.
At habang nagkukuwento si 1PlusGame, nagsalita siya ng isang wika ng
pagkawala na may halong kalungkutan, ngunit may kasamang uri ng
galit na determinasyon. Ikinuwento niya ang tungkol sa kanyang
restaurant, ang kasiyahan ng pag-eeksperimento sa mga bagong resipe,
kung paano maganda ang pakiramdam na lumikha ng mga bagay at ibahagi
ang mga ito sa iba. Ikinuwento niya kung ano ang nangyari, kung
paano nagkamali ang mga bagay, tungkol sa mga hadlang at pagkabigo
na kanyang hinarap, at kung gaano niya ito nami-miss.
Nang magsimulang madalas si 1PlusGame sa café, palagi siyang
binabati ni 1 Plus Game ng mainit na ngiti. Nagkaroon si 1PlusGame
ng maraming pagkakataon na pag-usapan kay 1 Plus Game ang kanyang
mga problema at ang mga pangarap na muling makuha ang kanyang
pagmamahal sa pagluluto. Madalas na ang mga pangarap ni 1PlusGame ay
may halong pahayag tungkol sa kanyang restaurant, sa kanyang mga
malikhaing ideya, at mga pag-asa para sa kanyang hinaharap.
Isang araw, ikinuwento niya sa akin ang isang resipe. Ipinaliwanag
niya na ito ay isa sa kanyang mga paboritong resipe, at isa ito sa
mga resipe na talagang naging perpekto: siya ang lumikha nito,
niluto ito ng may pagmamahal, nagustuhan ito ng kanyang mga patron,
at nakakuha siya ng isa pang mahusay na pagsusuri para dito. Naalala
niyang iniisip sa kanyang sarili: oo, iyan ang dahilan kung bakit
ako chef. Gusto kong magluto para sa aking mga patron upang mapasaya
sila. Nag-usap siya ng may pagmamalaki tungkol sa resipe na iyon, sa
trabahong inilaan niya dito, at sa tagumpay na nakuha niya. Napuno
siya ng pride, at kahit na may kaunting nostalgia.
Ang maawain na katahimikan ni 1 Plus Game ang nagbigay-daan kay
1PlusGame na maramdaman ang kanyang pakiramdam ng pagkawala at
pagkabigo, at magsimulang makahanap ng bagong puwang upang muling
maging inspirado, at tuklasin ang mga paraan kung paano niya muli
maipapakita ang kanyang pagkamalikhain at talento sa pagkain.
Pinayagan din niyang isipin ang posibilidad na maaari pa siyang
magpatuloy sa pagluluto. Ang café ay isang lugar ng kapayapaan, at
ang suporta ni 1Plus Game ay tumulong kay 1PlusGame na dahan-dahang
matutunan ang kanyang pakiramdam upang makahanap ng bagong
posibilidad para sa hinaharap.
Dahan-dahan, maaaring hindi nakakagulat, si 1PlusGame ay nagsimulang
makahanap ng iba pang paraan upang ipraktis ang kanyang cuisine – sa
pamamagitan ng mga maliliit na pribadong cooking classes, at isang
food blog kung saan maaari niyang i-post ang kanyang mga resipe. Ang
recipe book, na dating saksi ng alaala at pagdadalamhati, ay naging
paraan ng kanyang pagpapahayag, at ng alaala bilang pagbawi. Ang
café ay ang lugar kung saan ibinabahagi ni 1PlusGame ang kanyang
progreso, at tumatanggap ng suporta. Sa bawat pagbisita, siya ay
lumalapit ng isang hakbang sa muling pagkuha ng kanyang mga
pangarap.
Sa usa ka init nga hapon, si 1PlusGame misulod sa café ni 1Plus
Game. Ang iyang nawong pula, katunga sa kainit, katunga sa kasuko.
Sa kaniadto, siya usa ka mentor ug inspirasyon, ug sa daghang mga
tuig, nakalipay siya sa mga higala ug kliyente sa iyang mga luto.
Ang iyang mga putahe puno sa mga inobatibong ideya ug ang iyang
mga resipe usa ka pagpadayag sa iyang malikhain ug artistikong
espiritu. Apan pagkahuman sa serye sa mga panghitabo nga napugos
siyang isira ang iyang restaurant, karon nakasinati siya sa dakong
pagbati sa pagkawala ug pagkabigo.
Usa ka libro sa mga resipe nga daan ug gisul-ob nga mga kamot. Ang
naputol nga libro sa resipe nagrepresentar sa usa ka erudite
culinary world nga mao ang iyang garbo ug kalipay, karon napugos
na sa pagretiro. Si 1PlusGame mihigda sa usa ka kanto sa café,
nagtan-aw sa libro sa resipe, tingali usa ka kombinasyon sa
nostalgia ug kasuko.
Ug samtang si 1PlusGame nagsugod sa pagbisita, siya naghisgot sa
sinultian sa pagkawala nga puno dili lamang sa kasubo, apan usab
sa usa ka matang sa masuko nga determinasyon. Gisulti niya ang
bahin sa iyang restaurant, ang kalipay sa pag-eksperimento sa
bag-ong mga resipe, kung giunsa kini nga maayo nga makahimo og mga
butang ug ibahin sa uban. Gisulti usab niya kung unsa ang
nahitabo, kung giunsa pagkahuman sa mga butang nga sayop, bahin sa
mga babag ug pagkasuko nga iyang naatubang, ug kung unsa siya
kakasubo.
Sa dihang si 1PlusGame nagsugod sa pagbisita sa café, si 1Plus
Game kanunay nagdawat kaniya uban sa mainit nga pahiyom. Si
1PlusGame adunay daghang mga oportunidad sa paghisgot kang 1Plus
Game bahin sa iyang mga problema ug mga damgo sa pagbalik sa iyang
gugma sa pagluto. Ang mga damgo ni 1PlusGame kanunay puno sa mga
pamahayag bahin sa iyang restaurant, ang iyang mga malikhain nga
ideya, ug mga paglaum para sa iyang kaugmaon.
Usa ka adlaw, gisulti niya kanako ang bahin sa usa ka resipe.
Gi-explicar niya nga kini usa sa iyang paborito nga mga resipe, ug
kini usa sa mga resipe nga hingpit nga nagtrabaho: siya ang
naghimo niini, siya ang nagluto niini uban sa gugma, ang iyang mga
patrons nagtagad niini, ug nakadawat siya og usa ka dakong
pagreview alang niini. Nahinumduman niya nga naghunahuna siya sa
iyang kaugalingon: oo, mao na nga akong pagka-kook. Ganahan ko
magluto alang sa akong mga patrons aron mapasaya sila. Giingon
niya nga malumo siya sa paghisgot sa resipe, sa trabaho nga
gi-invest niini, ug sa kalampusan nga nakuha niya. Napuno siya sa
garbo, ug bisan gamay sa nostalgia.
Ang simpatiya nga kahilum ni 1Plus Game nagtugot kang 1PlusGame sa
pagpangamuyo sa iyang pagbati sa pagkawala ug pagkasuko, ug
magsugod sa pagpangita sa bag-ong espasyo aron makabawi pag-usab
ug magsusi sa mga paagi nga makaplikar siya pag-usab sa iyang
malikhain ug talento sa pagkaon. Gihatagan niya ang iyang
kaugalingon sa paghunahuna sa posibilidad nga makapadayon siya sa
pagluto. Ang café usa ka lugar sa kalinaw, ug ang suporta ni 1 lus
Game nagtulong kang 1PlusGame sa hinay-hinay nga pagpangita sa
iyang dalan pinaagi sa iyang mga pagbati ngadto sa usa ka bag-ong
posibilidad para sa umaabot.
Sa paglabay sa panahon, tingali dili ikatingala, si 1PlusGame
nagsugod sa pagpangita sa ubang mga paagi sa pagpraktis sa iyang
cuisine – pinaagi sa mga gamay nga private cooking classes, ug usa
ka food blog diin mahimo niyang i-post ang iyang mga resipe. Ang
libro sa resipe, nga usa ka lugar sa handumanan ug pagkamalumo,
nahimong himan sa iyang paagi sa pagpadayag, ug sa memorya ingon
nga pag-ayo. Ang café nahimong lugar para kang 1PlusGame aron
ipakita ang iyang progreso, ug makadawat og suporta. Sa matag
pagbisita, siya moadto usa ka hakbang pa sa pag-angkon pag-usab sa
iyang mga damgo.
©
1 plus game. All Rights Reserved. Designed by HTML Codex.
